همانطور که پاهای برهنه ام خاک ها را بوسه می زدند چشمانم در محاصره ی اشک حسرت،میان جمعیت او را با هما چهره ی نورانی اش می جستند تا مگر درکنار او به آن گنهکاران هم نظری شود….

نگران و هراسان بودم…نمی دانم چرا…شاید میخواستم این لحظات زیبا و این خلوت عاشقانه اش را از دست ندهم و لااقل از دور نظاره گر باشم…

در جمع دوستان هم همیشه دلمان غنج میرفت برای نمازهایش…برای خلوت هایش در حرم ها و زیارتگاه ها…برای اشگ های الماس گون و پاکش…

بالاخره میان شلوغی ها چشمان آشنایش را شناختم…مثل همیشه تکیه بر دیوار داشت و چشم هایش حرف های ناگفته را روبه گنبد می زدند…شاید حرف های آخر را!…دلم لرزید! چرا این فکر را کردم؟؟….

دلم نیامد نزدیکتر بروم و از حضورم آگاهش کنم…همان دور و بر،جایی که قاب چشمانم هم صورت او را داشته باشند و هم گنبد را،نشستم و…خواستم تمام آن حاجاتی که از زمان اعزام مدنظر داشتم بر زبان بیاورم اما نشد!…

هرچه کردم انگار دلم حاجت دیگری داشت….لبانم بی اراده شروع بی حرکت کردند…باورم نمیشد که شهادت او را از بی بی طلب میکنند!…او که مرهم زخم هایم و تنها رفیق حقیقی و نزدیکم بود….چطور دلم رفتنش را رضا میداد؟…

***

بالاخره آن لحظات هم گذشت و کنار کفش داری به هم رسیدیم….انگار که تازه همدیگر را پیدا کرده باشیم….اما چشم ها باهم بودنمان را خبر میدادند…هردو دیگری را دیده بودیم اما سخنی به میان نیاوردیم….تا شاید دعاهامان درحق هم زودتر اثر کند..شاید دعا هرچه پنهانی تر مستجاب تر!

دلم طاقت روایت خط مقدم را ندارد….فقط بگویم که دل او هم طاقت این دنیا نداشت…چند روز بعد گلوله ای سینه اش را شکافت و روی زانوهای خودم سلامش را به بی بی داد و رفت!….

جاماندن سخت است…سخت تر آن جاماندنی که خودت پای سندش را امضا زده باشی…

پ ن:مکان ایده ی اولیه ی این متن کربلا بود!…اما به برکت این شب و رضایت بی بی به نام ایشان شد!

باشد تا این قلم تا آخرین قطره ی جوهر در راه اهل بیت(ع) بر کاغذ رود…آمین!

ولادتت مبارک بانو! سلام ما را به سرداران شهیدت برسان!

دلمان بدجور هوایشان را کرده…

سرزینب‌به‌سلامت‌سرنوکربه‌فلک?

#به_وقت_حاج_قاسم

?یاد آن روزها بخیر…
?روزهایی که دیدن شما در قاب تلوزیون
?در نماز جمعه…حسینیه امام…مراسم های دیگر…
❤️مرهمی بود بر زخم ها و امیدی در دل ها…
?روزهایی که با شوخی هایتان با گزارشگر ذوق میکردیم
?و با توجهتان به سخنان آقا و خضوع و خشوعتان در نماز افتخار

?اما حالا…
?کجایی سردار؟…
?داغ دل هم قطارانت سوزان تر از دل های ماست…

یه حزب اللهی?
یه بسیجی واقعی?
اونقدر تو زندگیش درد کشیده
…درد مردم…درد دین…#درد …
?که اگه لحظه ی آخر حنجر و خنجر روبرو شدن…
?اون درد اصن به حساب نیاد براش…
?اصن دردی که آخرش وصاله شیرینه!
?فقط باید عاشق باشی!

پ ن:ما هنوز شهادتی بی درد می طلبیم…
?غافل که شهادت را جز به اهل درد نمی دهند…
#آوینیسم

خدا میدونه چقد دلمون برای دیدن حرم…یه سلام روبروی گنبد تنگ شده!
مشهدیا! آی اونایی که این روزا رفتید یا میرید حرم!
ما رو یادتون نره??

 خدایا ببخش برما گناهانی را که اربعین را از ما می گیرند

اما انگار همان برکت،همان شور و شعور عشاق سیدالشهدا نه فقط دل های خودشان که دل های جاماندگان را هم مهیای اربعین میساخت.

همیشه یکی دوهفته مانده به اربعین همه جا حال و هوای اربعین داشت.همه جا حرف از زائران و پیاده روی بود و تصاویر حماسه شان،آرام آرام اربعین هم فرامی رسید….

امشب که تلوزیون کربلای تاابد زنده را زنده پخش میکرد ناگهان از خود پرسیدم:واقعا فردا اربعین است؟

باورم نمیشد….

این همه درد و دلتنگی از قدرنشناسی ماست یا از دوری حاج قاسم….شاید هردو! 

هرچه که هست…خدایا برما ببخش!…می دانی؟ هرچه قرنطینه بیشتر شد و اوضاع بدتر می گفتیم باشد تا رمضان درست می شود…حج که تعطیل بردار نیست! تا ذی حجه تمام است!…مگر محرم می شود در خانه بمانیم؟؟؟ ارباب نعمت محرم را از ما نمی گیرد….دهه اول هم گذشت….خدایا اربعین! اربعین! اربعین!…

فردا هم اربعین است و از غفلت ما دشمن خطیر و حقیر برجای خود باقیست…

خودمانیم! امتحان سختی ست! هرچه سعی کنیم باور نکنیم اما امتحان بزرگی ست برای ما!

امتحانی که ماسک زدن آزمون ولایت مداری آن است و لغزش در آن بسیار…

خدایا ما راضی به رضای توییم.اما به حق زائران آسمانی امشب سیدالشهداء این بلا را زودتر از سرمان رفع کن و توفیق سربلندی در این امتحان بزرگ و تاریخی را به ما عطا کن…

پ ن:از هم دوریم اما دل هامان یکصداست.

التماس دعا همدل دلتنگ!

ای خدا ما را کربلایی کن

بعد از آن….قافیه را میشکنم و می نویسم:شهادت!

هرچه آستان تحمل ما بالا رفت گره ها کورتر و پنهان تر شدند انگار…
تا شاید روزی کلیدی برای باز کردن قفل بزرگی شویم..

❤️?

#التماس_دعا ?

#دست_به_قلم ✍️
#سمیه ♥️